{"id":"an5.50","title":"With Nārada","languageCodes":["en","pi"],"languageNotes":{"en":"Bhikkhu Sujato · CC0","pi":"Mahāsaṅgīti edition · SuttaCentral"},"chapters":[{"id":"an5.50","title":"With Nārada","units":[{"id":"an5.50:0","sourceIds":["an5.50:0.1","an5.50:0.2","an5.50:0.3"],"kind":"text","text":{"pi":"Aṅguttara Nikāya 5.50\n5. Muṇḍarājavagga\nNāradasutta","en":"Numbered Discourses 5.50\n5. With King Muṇḍa\nWith Nārada"}},{"id":"an5.50:1","sourceIds":["an5.50:1.1","an5.50:1.2","an5.50:1.3","an5.50:1.4","an5.50:1.5","an5.50:1.6","an5.50:1.7"],"kind":"text","text":{"pi":"Ekaṁ samayaṁ āyasmā nārado pāṭaliputte viharati kukkuṭārāme.\nTena kho pana samayena muṇḍassa rañño bhaddā devī kālaṅkatā hoti piyā manāpā.\nSo bhaddāya deviyā kālaṅkatāya piyāya manāpāya neva nhāyati na vilimpati na bhattaṁ bhuñjati na kammantaṁ payojeti—\nrattindivaṁ bhaddāya deviyā sarīre ajjhomucchito.\nAtha kho muṇḍo rājā piyakaṁ kosārakkhaṁ āmantesi:\n“tena hi, samma piyaka, bhaddāya deviyā sarīraṁ āyasāya teladoṇiyā pakkhipitvā aññissā āyasāya doṇiyā paṭikujjatha, yathā mayaṁ bhaddāya deviyā sarīraṁ cirataraṁ passeyyāmā”ti.\n“Evaṁ, devā”ti kho piyako kosārakkho muṇḍassa rañño paṭissutvā bhaddāya deviyā sarīraṁ āyasāya teladoṇiyā pakkhipitvā aññissā āyasāya doṇiyā paṭikujji.","en":"At one time Venerable Nārada was staying near Pāṭaliputta, in the Chicken Monastery.\nNow at that time King Muṇḍa’s dear and beloved Queen Bhaddā had just passed away.\nAnd since that time, the king did not bathe, anoint himself, eat his meals, or apply himself to his work.\nDay and night he brooded over Queen Bhaddā’s corpse.\nThen King Muṇḍa addressed Piyaka, the keeper of the treasury,\n“So, my good Piyaka, please place Queen Bhaddā’s corpse in an iron casket filled with oil. Then close it up with another casket, so that we can view Queen Bhaddā’s body even longer.”\n“Yes, Your Majesty,” replied Piyaka, and he did as the king instructed."}},{"id":"an5.50:2","sourceIds":["an5.50:2.1","an5.50:2.2","an5.50:2.3","an5.50:2.4","an5.50:2.5"],"kind":"text","text":{"pi":"Atha kho piyakassa kosārakkhassa etadahosi:\n“imassa kho muṇḍassa rañño bhaddā devī kālaṅkatā piyā manāpā.\nSo bhaddāya deviyā kālaṅkatāya piyāya manāpāya neva nhāyati na vilimpati na bhattaṁ bhuñjati na kammantaṁ payojeti—\nrattindivaṁ bhaddāya deviyā sarīre ajjhomucchito.\nKaṁ nu kho muṇḍo rājā samaṇaṁ vā brāhmaṇaṁ vā payirupāseyya, yassa dhammaṁ sutvā sokasallaṁ pajaheyyā”ti.","en":"Then it occurred to Piyaka,\n“King Muṇḍa’s dear and beloved Queen Bhaddā has passed away.\nSince then the king does not bathe, anoint himself, eat his meals, or apply himself to his work.\nDay and night he broods over Queen Bhaddā’s corpse.\nNow, what ascetic or brahmin might the king pay homage to, whose teaching could help the king give up sorrow’s arrow?”"}},{"id":"an5.50:3","sourceIds":["an5.50:3.1","an5.50:3.2","an5.50:3.3","an5.50:3.4","an5.50:3.5"],"kind":"text","text":{"pi":"Atha kho piyakassa kosārakkhassa etadahosi:\n“ayaṁ kho āyasmā nārado pāṭaliputte viharati kukkuṭārāme.\nTaṁ kho panāyasmantaṁ nāradaṁ evaṁ kalyāṇo kittisaddo abbhuggato:\n‘paṇḍito viyatto medhāvī bahussuto cittakathī kalyāṇapaṭibhāno vuddho ceva arahā ca’.\nYannūna muṇḍo rājā āyasmantaṁ nāradaṁ payirupāseyya, appeva nāma muṇḍo rājā āyasmato nāradassa dhammaṁ sutvā sokasallaṁ pajaheyyā”ti.","en":"Then it occurred to Piyaka,\n“This Venerable Nārada is staying in the Chicken Monastery at Pāṭaliputta.\nHe has this good reputation:\n‘He is astute, competent, intelligent, learned, a brilliant speaker, eloquent, mature, a perfected one.’\nWhat if King Muṇḍa was to pay homage to Venerable Nārada? Hopefully when he hears Nārada’s teaching, the king could give up sorrow’s arrow.”"}},{"id":"an5.50:4","sourceIds":["an5.50:4.1","an5.50:4.2","an5.50:4.3","an5.50:4.4","an5.50:4.5","an5.50:4.6","an5.50:4.7","an5.50:4.8"],"kind":"text","text":{"pi":"Atha kho piyako kosārakkho yena muṇḍo rājā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā muṇḍaṁ rājānaṁ etadavoca:\n“ayaṁ kho, deva, āyasmā nārado pāṭaliputte viharati kukkuṭārāme.\nTaṁ kho panāyasmantaṁ nāradaṁ evaṁ kalyāṇo kittisaddo abbhuggato:\n‘paṇḍito viyatto medhāvī bahussuto cittakathī kalyāṇapaṭibhāno vuddho ceva arahā ca’.\nYadi pana devo āyasmantaṁ nāradaṁ payirupāseyya, appeva nāma devo āyasmato nāradassa dhammaṁ sutvā sokasallaṁ pajaheyyā”ti.\n“Tena hi, samma piyaka, āyasmantaṁ nāradaṁ paṭivedehi.\nKathañhi nāma mādiso samaṇaṁ vā brāhmaṇaṁ vā vijite vasantaṁ pubbe appaṭisaṁvidito upasaṅkamitabbaṁ maññeyyā”ti.\n“Evaṁ, devā”ti kho piyako kosārakkho muṇḍassa rañño paṭissutvā yenāyasmā nārado tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmantaṁ nāradaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho piyako kosārakkho āyasmantaṁ nāradaṁ etadavoca:","en":"Then Piyaka went to the king and said to him,\n“Your Majesty, this Venerable Nārada is staying in the Chicken Monastery at Pāṭaliputta.\nHe has this good reputation:\n‘He is astute, competent, intelligent, learned, a brilliant speaker, eloquent, mature, a perfected one.’\nWhat if Your Majesty was to pay homage to Venerable Nārada? Hopefully when you hear Nārada’s teaching, you could give up sorrow’s arrow.”\n“Well then, my good Piyaka, let Nārada know.\nFor how on earth could one such as I presume to visit an ascetic or brahmin in my realm without letting them know beforehand?”\n“Yes, Your Majesty,” replied Piyaka. He went to Nārada, bowed, sat down to one side, and said to him,"}},{"id":"an5.50:5","sourceIds":["an5.50:5.1","an5.50:5.2","an5.50:5.3","an5.50:5.4","an5.50:5.5"],"kind":"text","text":{"pi":"“Imassa, bhante, muṇḍassa rañño bhaddā devī kālaṅkatā piyā manāpā.\nSo bhaddāya deviyā kālaṅkatāya piyāya manāpāya neva nhāyati na vilimpati na bhattaṁ bhuñjati na kammantaṁ payojeti—\nrattindivaṁ bhaddāya deviyā sarīre ajjhomucchito.\nSādhu, bhante, āyasmā nārado muṇḍassa rañño tathā dhammaṁ desetu yathā muṇḍo rājā āyasmato nāradassa dhammaṁ sutvā sokasallaṁ pajaheyyā”ti.\n“Yassadāni, piyaka, muṇḍo rājā kālaṁ maññatī”ti.","en":"“Sir, King Muṇḍa’s dear and beloved Queen Bhaddā has passed away.\nAnd since she passed away, the king has not bathed, anointed himself, eaten his meals, or got his business done.\nDay and night he broods over Queen Bhaddā’s corpse.\nSir, please teach the king so that, when he hears your teaching, he can give up sorrow’s arrow.”\n“Please, Piyaka, let the king come at his convenience.”"}},{"id":"an5.50:6","sourceIds":["an5.50:6.1","an5.50:6.2","an5.50:6.3","an5.50:6.4","an5.50:6.5","an5.50:6.6","an5.50:6.7"],"kind":"text","text":{"pi":"Atha kho piyako kosārakkho uṭṭhāyāsanā āyasmantaṁ nāradaṁ abhivādetvā padakkhiṇaṁ katvā yena muṇḍo rājā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā muṇḍaṁ rājānaṁ etadavoca:\n“katāvakāso kho, deva, āyasmatā nāradena.\nYassadāni devo kālaṁ maññatī”ti.\n“Tena hi, samma piyaka, bhadrāni bhadrāni yānāni yojāpehī”ti.\n“Evaṁ, devā”ti kho piyako kosārakkho muṇḍassa rañño paṭissutvā bhadrāni bhadrāni yānāni yojāpetvā muṇḍaṁ rājānaṁ etadavoca:\n“yuttāni kho te, deva, bhadrāni bhadrāni yānāni.\nYassadāni devo kālaṁ maññatī”ti.","en":"Then Piyaka rose from his seat, bowed, and respectfully circled Venerable Nārada, keeping him on his right, before going to the king and saying,\n“Your Majesty, the request for an audience with Venerable Nārada has been granted.\nPlease, Your Majesty, go at your convenience.”\n“Well then, my good Piyaka, harness the finest chariots.”\n“Yes, Your Majesty,” replied Piyaka. He did so, then told the king:\n“Your Majesty, the finest chariots are harnessed.\nPlease, Your Majesty, go at your convenience.”"}},{"id":"an5.50:7","sourceIds":["an5.50:7.1","an5.50:7.2","an5.50:7.3"],"kind":"text","text":{"pi":"Atha kho muṇḍo rājā bhadraṁ yānaṁ abhiruhitvā bhadrehi bhadrehi yānehi yena kukkuṭārāmo tena pāyāsi mahaccā rājānubhāvena āyasmantaṁ nāradaṁ dassanāya.\nYāvatikā yānassa bhūmi yānena gantvā, yānā paccorohitvā pattikova ārāmaṁ pāvisi.\nAtha kho muṇḍo rājā yena āyasmā nārado tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmantaṁ nāradaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinnaṁ kho muṇḍaṁ rājānaṁ āyasmā nārado etadavoca:","en":"Then King Muṇḍa mounted a fine carriage and, along with other fine carriages, set out in full royal pomp to see Venerable Nārada at the Chicken Monastery.\nHe went by carriage as far as the terrain allowed, then descended and entered the monastery on foot.\nThen the king went up to Nārada, bowed, and sat down to one side. Then Nārada said to him:"}},{"id":"an5.50:8","sourceIds":["an5.50:8.1","an5.50:8.2","an5.50:8.3","an5.50:8.4"],"kind":"text","text":{"pi":"“Pañcimāni, mahārāja, alabbhanīyāni ṭhānāni samaṇena vā brāhmaṇena vā devena vā mārena vā brahmunā vā kenaci vā lokasmiṁ.\nKatamāni pañca?\n‘Jarādhammaṁ mā jīrī’ti alabbhanīyaṁ ṭhānaṁ samaṇena vā brāhmaṇena vā devena vā mārena vā brahmunā vā kenaci vā lokasmiṁ.\n‘Byādhidhammaṁ mā byādhīyī’ti …pe… ‘maraṇadhammaṁ mā mīyī’ti … ‘khayadhammaṁ mā khīyī’ti … ‘nassanadhammaṁ mā nassī’ti alabbhanīyaṁ ṭhānaṁ samaṇena vā brāhmaṇena vā devena vā mārena vā brahmunā vā kenaci vā lokasmiṁ.","en":"“Great king, there are five things that cannot be had by any ascetic or brahmin or god or Māra or divinity or by anyone in the world.\nWhat five?\nThat someone liable to old age should not grow old. …\nThat someone liable to sickness should not get sick. … That someone liable to death should not die. … That someone liable to ending should not end. … That someone liable to perishing should not perish. …"}},{"id":"an5.50:9","sourceIds":["an5.50:9.1","an5.50:9.2","an5.50:9.3","an5.50:9.4","an5.50:9.5","an5.50:9.6","an5.50:9.7"],"kind":"text","text":{"pi":"Assutavato, mahārāja, puthujjanassa jarādhammaṁ jīrati.\nSo jarādhamme jiṇṇe na iti paṭisañcikkhati:\n‘na kho mayhevekassa jarādhammaṁ jīrati, atha kho yāvatā sattānaṁ āgati gati cuti upapatti sabbesaṁ sattānaṁ jarādhammaṁ jīrati.\nAhañceva kho pana jarādhamme jiṇṇe soceyyaṁ kilameyyaṁ parideveyyaṁ, urattāḷiṁ kandeyyaṁ, sammohaṁ āpajjeyyaṁ, bhattampi me nacchādeyya, kāyepi dubbaṇṇiyaṁ okkameyya, kammantāpi nappavatteyyuṁ, amittāpi attamanā assu, mittāpi dummanā assū’ti.\nSo jarādhamme jiṇṇe socati kilamati paridevati, urattāḷiṁ kandati, sammohaṁ āpajjati.\nAyaṁ vuccati, mahārāja:\n‘assutavā puthujjano viddho savisena sokasallena attānaṁyeva paritāpeti’.","en":"An unlearned ordinary person has someone liable to old age who grows old.\nBut they don’t reflect on old age:\n‘It’s not just me who has someone liable to old age who grows old. For all sentient beings have someone liable to old age who grows old, as long as sentient beings come and go, pass away and are reborn.\nIf I were to sorrow and wail and lament, beating my breast and falling into confusion, just because someone liable to old age grows old, I’d lose my appetite and my physical appearance would deteriorate. My work wouldn’t get done, my enemies would be encouraged, and my friends would be dispirited.’\nAnd so, when someone liable to old age grows old, they sorrow and wail and lament, beating their breast and falling into confusion.\nThis is called\nan unlearned ordinary person struck by sorrow’s poisoned arrow, who only mortifies themselves."}},{"id":"an5.50:10","sourceIds":["an5.50:10.1","an5.50:10.2","an5.50:10.3","an5.50:10.4","an5.50:10.5","an5.50:10.6","an5.50:10.7"],"kind":"text","text":{"pi":"Puna caparaṁ, mahārāja, assutavato puthujjanassa byādhidhammaṁ byādhīyati …pe… maraṇadhammaṁ mīyati … khayadhammaṁ khīyati … nassanadhammaṁ nassati.\nSo nassanadhamme naṭṭhe na iti paṭisañcikkhati:\n‘na kho mayhevekassa nassanadhammaṁ nassati, atha kho yāvatā sattānaṁ āgati gati cuti upapatti sabbesaṁ sattānaṁ nassanadhammaṁ nassati.\nAhañceva kho pana nassanadhamme naṭṭhe soceyyaṁ kilameyyaṁ parideveyyaṁ, urattāḷiṁ kandeyyaṁ, sammohaṁ āpajjeyyaṁ, bhattampi me nacchādeyya, kāyepi dubbaṇṇiyaṁ okkameyya, kammantāpi nappavatteyyuṁ, amittāpi attamanā assu, mittāpi dummanā assū’ti.\nSo nassanadhamme naṭṭhe socati kilamati paridevati, urattāḷiṁ kandati, sammohaṁ āpajjati.\nAyaṁ vuccati, mahārāja:\n‘assutavā puthujjano viddho savisena sokasallena attānaṁyeva paritāpeti’.","en":"Furthermore, an unlearned ordinary person has someone liable to sickness … death … ending … perishing.\nBut they don’t reflect on perishing:\n‘It’s not just me who has someone liable to perishing who perishes. For all sentient beings have someone liable to perishing who perishes, as long as sentient beings come and go, pass away and are reborn.\nIf I were to sorrow and wail and lament, beating my breast and falling into confusion, just because someone liable to perishing perishes, I’d lose my appetite and my physical appearance would deteriorate. My work wouldn’t get done, my enemies would be encouraged, and my friends would be dispirited.’\nAnd so, when someone liable to perishing perishes, they sorrow and wail and lament, beating their breast and falling into confusion.\nThis is called\nan unlearned ordinary person struck by sorrow’s poisoned arrow, who only mortifies themselves."}},{"id":"an5.50:11","sourceIds":["an5.50:11.1","an5.50:11.2","an5.50:11.3","an5.50:11.4","an5.50:11.5","an5.50:11.6","an5.50:11.7","an5.50:11.8"],"kind":"text","text":{"pi":"Sutavato ca kho, mahārāja, ariyasāvakassa jarādhammaṁ jīrati.\nSo jarādhamme jiṇṇe iti paṭisañcikkhati:\n‘na kho mayhevekassa jarādhammaṁ jīrati, atha kho yāvatā sattānaṁ āgati gati cuti upapatti sabbesaṁ sattānaṁ jarādhammaṁ jīrati.\nAhañceva kho pana jarādhamme jiṇṇe soceyyaṁ kilameyyaṁ parideveyyaṁ, urattāḷiṁ kandeyyaṁ, sammohaṁ āpajjeyyaṁ, bhattampi me nacchādeyya, kāyepi dubbaṇṇiyaṁ okkameyya, kammantāpi nappavatteyyuṁ, amittāpi attamanā assu, mittāpi dummanā assū’ti.\nSo jarādhamme jiṇṇe na socati na kilamati na paridevati, na urattāḷiṁ kandati, na sammohaṁ āpajjati.\nAyaṁ vuccati, mahārāja:\n‘sutavā ariyasāvako abbuhi savisaṁ sokasallaṁ, yena viddho assutavā puthujjano attānaṁyeva paritāpeti.\nAsoko visallo ariyasāvako attānaṁyeva parinibbāpeti’.","en":"A learned noble disciple has someone liable to old age who grows old.\nSo they reflect on old age:\n‘It’s not just me who has someone liable to old age who grows old. For all sentient beings have someone liable to old age who grows old, as long as sentient beings come and go, pass away and are reborn.\nIf I were to sorrow and wail and lament, beating my breast and falling into confusion, just because someone liable to old age grows old, I’d lose my appetite and my physical appearance would deteriorate. My work wouldn’t get done, my enemies would be encouraged, and my friends would be dispirited.’\nAnd so, when someone liable to old age grows old, they don’t sorrow and wail and lament, beating their breast and falling into confusion.\nThis is called\na learned noble disciple who has drawn out sorrow’s poisoned arrow, struck by which unlearned ordinary people only mortify themselves.\nSorrowless, free of thorns, that noble disciple only extinguishes themselves."}},{"id":"an5.50:12","sourceIds":["an5.50:12.1","an5.50:12.2","an5.50:12.3","an5.50:12.4","an5.50:12.5","an5.50:12.6","an5.50:12.7","an5.50:12.8"],"kind":"text","text":{"pi":"Puna caparaṁ, mahārāja, sutavato ariyasāvakassa byādhidhammaṁ byādhīyati …pe… maraṇadhammaṁ mīyati … khayadhammaṁ khīyati … nassanadhammaṁ nassati.\nSo nassanadhamme naṭṭhe iti paṭisañcikkhati:\n‘na kho mayhevekassa nassanadhammaṁ nassati, atha kho yāvatā sattānaṁ āgati gati cuti upapatti sabbesaṁ sattānaṁ nassanadhammaṁ nassati.\nAhañceva kho pana nassanadhamme naṭṭhe soceyyaṁ kilameyyaṁ parideveyyaṁ, urattāḷiṁ kandeyyaṁ, sammohaṁ āpajjeyyaṁ, bhattampi me nacchādeyya, kāyepi dubbaṇṇiyaṁ okkameyya, kammantāpi nappavatteyyuṁ, amittāpi attamanā assu, mittāpi dummanā assū’ti.\nSo nassanadhamme naṭṭhe na socati na kilamati na paridevati, na urattāḷiṁ kandati, na sammohaṁ āpajjati.\nAyaṁ vuccati, mahārāja:\n‘sutavā ariyasāvako abbuhi savisaṁ sokasallaṁ, yena viddho assutavā puthujjano attānaṁyeva paritāpeti.\nAsoko visallo ariyasāvako attānaṁyeva parinibbāpeti’.","en":"Furthermore, a learned noble disciple has someone liable to sickness … death … ending … perishing.\nSo they reflect on perishing:\n‘It’s not just me who has someone liable to perishing who perishes. For all sentient beings have someone liable to perishing who perishes, as long as sentient beings come and go, pass away and are reborn.\nIf I were to sorrow and wail and lament, beating my breast and falling into confusion, just because someone liable to perishing perishes, I’d lose my appetite and my physical appearance would deteriorate. My work wouldn’t get done, my enemies would be encouraged, and my friends would be dispirited.’\nAnd so, when someone liable to perishing perishes, they don’t sorrow and wail and lament, beating their breast and falling into confusion.\nThis is called\na learned noble disciple who has drawn out sorrow’s poisoned arrow, struck by which unlearned ordinary people only mortify themselves.\nSorrowless, free of thorns, that noble disciple only extinguishes themselves."}},{"id":"an5.50:13","sourceIds":["an5.50:13.1"],"kind":"text","text":{"pi":"Imāni kho, mahārāja, pañca alabbhanīyāni ṭhānāni samaṇena vā brāhmaṇena vā devena vā mārena vā brahmunā vā kenaci vā lokasminti.","en":"These are the five things that cannot be had by any ascetic or brahmin or god or Māra or divinity or by anyone in the world."}},{"id":"an5.50:14","sourceIds":["an5.50:14.1","an5.50:14.2","an5.50:14.3","an5.50:14.4"],"kind":"text","text":{"pi":"Na socanāya paridevanāya,\nAtthodha labbhā api appakopi;\nSocantamenaṁ dukhitaṁ viditvā,\nPaccatthikā attamanā bhavanti.","en":"Sorrowing and lamenting\ndoesn’t do even a little bit of good.\nWhen they know that you’re sad,\nyour enemies are encouraged."}},{"id":"an5.50:15","sourceIds":["an5.50:15.1","an5.50:15.2","an5.50:15.3","an5.50:15.4"],"kind":"text","text":{"pi":"Yato ca kho paṇḍito āpadāsu,\nNa vedhatī atthavinicchayaññū;\nPaccatthikāssa dukhitā bhavanti,\nDisvā mukhaṁ avikāraṁ purāṇaṁ.","en":"When an astute person doesn’t waver in the face of adversity,\nas they’re able to evaluate what’s beneficial,\ntheir enemies suffer,\nseeing that their normal expression doesn’t change."}},{"id":"an5.50:16","sourceIds":["an5.50:16.1","an5.50:16.2","an5.50:16.3","an5.50:16.4"],"kind":"text","text":{"pi":"Jappena mantena subhāsitena,\nAnuppadānena paveṇiyā vā;\nYathā yathā yattha labhetha atthaṁ,\nTathā tathā tattha parakkameyya.","en":"Chants, recitations, fine sayings,\nor charity of woven rugs:\nif by means of any such things you benefit,\nthen by all means keep doing them."}},{"id":"an5.50:17","sourceIds":["an5.50:17.1","an5.50:17.2","an5.50:17.3","an5.50:17.4"],"kind":"text","text":{"pi":"Sace pajāneyya alabbhaneyyo,\nMayāva aññena vā esa attho;\nAsocamāno adhivāsayeyya,\nKammaṁ daḷhaṁ kinti karomi dānī”ti.","en":"But if you understand that ‘this good thing\ncan’t be had by me or by anyone else’,\nyou should accept it without sorrowing, thinking:\n‘The deed is powerful. What can I do now?’”"}},{"id":"an5.50:18","sourceIds":["an5.50:18.1","an5.50:18.2","an5.50:18.3","an5.50:18.4","an5.50:18.5"],"kind":"text","text":{"pi":"Evaṁ vutte, muṇḍo rājā āyasmantaṁ nāradaṁ etadavoca:\n“ko nāmo ayaṁ, bhante, dhammapariyāyo”ti?\n“Sokasallaharaṇo nāma ayaṁ, mahārāja, dhammapariyāyo”ti.\n“Taggha, bhante, sokasallaharaṇo.\nImañhi me, bhante, dhammapariyāyaṁ sutvā sokasallaṁ pahīnan”ti.","en":"When he said this, King Muṇḍa said to Venerable Nārada,\n“Sir, what is the name of this exposition of the teaching?”\n“Great king, this exposition of the teaching is named ‘Pulling Out Sorrow’s Arrow’.”\n“Indeed, sir, this is the pulling out of sorrow’s arrow!\nHearing this exposition of the teaching, I’ve given up sorrow’s arrow.”"}},{"id":"an5.50:19","sourceIds":["an5.50:19.1","an5.50:19.2","an5.50:19.3","an5.50:19.4","an5.50:19.5"],"kind":"text","text":{"pi":"Atha kho muṇḍo rājā piyakaṁ kosārakkhaṁ āmantesi:\n“tena hi, samma piyaka, bhaddāya deviyā sarīraṁ jhāpetha; thūpañcassā karotha.\nAjjatagge dāni mayaṁ nhāyissāma ceva vilimpissāma bhattañca bhuñjissāma kammante ca payojessāmā”ti.\nDasamaṁ.\nMuṇḍarājavaggo pañcamo.","en":"Then King Muṇḍa addressed Piyaka, the keeper of the treasury,\n“Well then, my good Piyaka, cremate Queen Bhaddā’s corpse and build a monument.\nFrom this day forth, I will bathe, anoint myself, eat my meals, and apply myself to my work.”"}},{"id":"an5.50:20","sourceIds":["an5.50:20.0","an5.50:20.1","an5.50:20.2","an5.50:20.3","an5.50:20.4","an5.50:20.5"],"kind":"text","text":{"pi":"Tassuddānaṁ\nĀdiyo sappuriso iṭṭhā,\nmanāpadāyībhisandaṁ;\nSampadā ca dhanaṁ ṭhānaṁ,\nkosalo nāradena cāti.\nPaṭhamo paṇṇāsako samatto."}}]}],"sourceRevision":"afdafa92450cfe7573b280da50382888323666d2","sourceUrl":"https://suttacentral.net/an5.50/en/sujato","licence":"CC0 1.0","licenceUrl":"https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/","editionNote":"Full supplied source file; inherited abbreviations are preserved. Not a reconstructed expansion of every repetition. No Malay or Mandarin translation is implied."}
